Paul Eerhart
Mijn motivatie tot het zijn van coach
Míjn leven veranderde voorgoed toen ik me bewust werd wat er zich in mijn onderbewuste allemaal afspeelde. En bereid was mijn ‘waarheden’ ter discussie te stellen.
Daarmee leerde ik mezelf op een héél ander niveau kennen. En kreeg ik de vaardigheid om mijn eigen stresspatronen te doorbreken. Per ’toeval’ begon vervolgens alles op z’n plek te vallen, alsof het zo moest zijn.
In de praktijk zijn er maar weinig coaches die op het niveau van het onderbewuste begeleiden. Simpelweg omdat ze er zelf geen besef van hebben, en dus terugvallen op technieken die op het denken (cognitie) gebaseerd zijn. En precies daarom werkt veel coaching niet, weet ik uit ervaring. Goedbedoeld, maar niet effectief.
Ik heb ontelbaar veel uren gestopt in het vergaren van kennis, via opleidingen en zelfstudie. Maar de grootste les heeft gezeten in het volledig doorleven; hoe het voelt als je stijf staat van de stress en je niet beter weet dan dat dit ‘normaal’ is. Dat is het niet.
Ik doe dit ‘werk’ met 100% toewijding, omdat ik als geen ander weet hoe de andere kant van de medaille eruit ziet. Hoeveel moois er aan de wereld verloren gaat, als je jezelf volledig kwijt bent. Zie ‘Mijn Verhaal’ hieronder.
14 februari 2014, ik ben 34 jaar.
Ik lig in bed, naast mijn vriendin. En dan ‘opeens’; BAM. Mijn lijf houdt er mee op. Hét ultieme signaal van mijn onderbewuste dat het zo écht niet meer verder kan. 220 volt door mijn aderen en een hoofd dat ontploft. Oorsuizen, keihard. Geen idee wat me gebeurt, blinde paniek.
Daar is ie; mijn burnout. Die me ruim 18 maanden thuis houdt en in het moment voelt als de absolute hel. Maar terugkijkend ook het startpunt is voor een nieuw leven. Veel mooier dan ik daarvoor ooit had ervaren.
Ik begon na 34 jaar voor het eerst wezenlijk te voelen, het eerste barstje in een metersdikke muur. Want dat was de manier die ik als (jong) kind onbewust had gekozen om mezelf te beschermen in een onveilige wereld; gevoel uitschakelen. Overleven, door mezelf te verliezen. Alles op de ratio. Want dat kon ik als kind al prima; dénken. In mijn hoofd, daar was het ‘veilig’. Wist ik veel, dat het ook anders kan. Niemand die het me leerde.
2020; zes jaar verder in de zoektocht naar de ware ik. Hoogsensitief, hoogbegaafd. Het zijn ‘labeltjes’ die ik van anderen kreeg, maar wel een vorm van herkenning in vond.
Succesvolle carrière als managing consultant, huisje boompje beestje. Vader van een prachtige dochter; de meest pure spiegel die je als man kunt krijgen. Die me intens liet voelen wat ware liefde is.
Ik had mijn leven op orde, soort van. Maar toch bleef die éne vraag maar knagen; ‘is dit het nou? Waarom voelt het zo ‘on-af’?
Ik voelde aan alles dat er méér moest zijn, maar geen idee wát. Ik zag het niet. Of wílde het nog niet zien. Maar mijn nieuwsgierigheid was te sterk. En dus….
Kwam niet veel later B. op mijn pad, alsof het zo moest zijn. Toeval? Nee.
Zij nam me mee in de wereld van mijn onderbewuste, Die alles aanstuurt wat ik in mijn leven doe, ervaar, voel.
Er ontvouwde zich wéér een nieuwe wereld, die me mateloos begon te fascineren. En dat is tot op de dag van vandaag nooit meer gestopt, omdat het een bodemloze put van inzichten is.
Alles wat ik daarvoor niet begreep aan mezelf of anderen, begon ineens helder te worden. Want op het moment dat je het eenmaal door hebt, dan vraag je jezelf af hoe je het ooit níet hebt kunnen zien. En zie je de wereld voor wat het is; één groot theater van kindbewustzijn.
Er kwam meer rust en vertrouwen, steeds minder frictie. En; mijn eigen bedrijf. Ik voelde aan alles dat ik een nieuw pad te bewandelen had; coaching. Omdat ik daarin de allerbeste versie van mezelf ben.